Με ρώτησε τι συμβαίνει κάθε φορά που προσπαθώ να θυμηθώ.
Είναι σαν να έχω μπροστά μου έναν τοίχο από μετάξι και δεν μπορώ να δω τι υπάρχει απέναντι.
Και τρέχω σαν νήπιο για τη φούστα της μάνας μου, ξανά και ξανά, και πέφτω πάνω του, και ξαναδοκιμάζω.
Μέχρι να με λυπηθεί και σκιστεί το παραπέτασμα, να δω το δισκοπότηρο των αναμνήσεών μου.
(25/02/08)