Οι δύο μεγάλοι φόβοι

Κάποια στιγμή, είπαμε:

Ο μεγαλύτερος φόβος στη ζωή μου είναι να σε χάσω. Με τρελαίνει. Αυτός είναι ο μόνος φόβος μου. Έρχεται πριν κι από το φόβο να χάσω τα δυο μου χέρια, η μεγαλύτερη αδυναμία του σώματος που μπορώ να φανταστώ. Η ιδέα και μόνο με φρικάρει, με παγώνει.

Μην με ρωτήσεις, θα σου τα πω έτσι κι αλλιώς. Έτσι θα ένιωθα ανάπηρος, ανίκανος, ανήμπορος. Αποξενωμένος από όλους κι από μένα. Βέβαια, και τώρα, έτσι νιώθω καμιά φορά. Όλο και πιο συχνά τελευταία. 3Α. Τουλάχιστον, όμως, έχω εσένα.

Δεν θα μπορούσα πια να σου γράφω τίποτα, ούτε καν αυτά που δεν σου αρέσουν γιατί λες ότι είναι πολυγραμμένα και βαρετά. Μα, σκέψου το. Δεν θα μπορούσα να σου ξαναπαίξω κάτι στο πιάνο, κάτι να το ακούσεις εσύ, μιας και εσύ ξέρεις τι είναι και τι δεν είναι.

Δεν θα μπορούσα να σου υπόσχομαι ξανά και ξανά ότι την επόμενη φορά θα σου μαγειρέψω. Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, έκλεισε. Τον πουρέ τον αναλαμβάνεις εσύ.

Έπειτα, υποσυνείδητα, θα σταματούσα να ονειρεύομαι ότι σε αγκαλιάζω, η κίνηση και μόνο θα μου ήταν απαγορευμένη. Από την άλλη, ίσως η ανάγκη μου να σε κρατάω να κορυφωνόταν, και να μην σε άφηνα ούτε λεπτό μέσα στη νύχτα, όπως σου αρέσει να κάνουμε, δηλαδή...

Δεν θα μπορούσα ποτέ να σε χάσω.

Το βάρος μίας τσάντας

Κατερίνη-Πλατύ, 14/02/2013

Την πρώτη μέρα στη δουλειά, φόρεσα τη γραβάτα της αποφοίτησης. Ήταν ένα είδος trend για το νέο ξεκίνημα μετά από δεκαέξι χρόνια στα θρανία.

Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια φορά που η μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο καλυπτόταν από ασφάλεια και βεβαιότητα για το μέλλον. Συνήθως το μεγαλύτερο περιουσιακό μας στοιχείο ήταν ένα άδειο τετράδιο πενταγράμμου πάνω στο οποίο έπρεπε να οραματιστούμε μία ολόκληρη συμφωνική. Που κι αυτή ακόμα τη λευκή σελίδα που είχε ο καθένας μας στα χέρια του, πάλι καταφέρναμε και την καμουφλάραμε με ένα σπουδαίο "θα δούμε", ή ένα αμυντικό "θα δείξει".

Όλα αυτά, όταν όλα μας τα άγχη και -σας το εύχομαι- οι μεγαλύτερες αγωνίες μας έφταναν ίσα-ίσα να γεμίσουν μια μπλε τσάντα πλάτης.

Όλα αυτά μιαν άλλη φορά.

Αυτή τη φορά ξέρουμε. Μπορούμε με βεβαιότητα να περιμένουμε ότι το μέλλον μας (και κατά συνέπεια το μέλλον της κοινωνίας μας) είναι περιβεβλημένο από ανασφάλεια. Ή στην καλύτερη, αυτασφάλιση. Αλλά αυτό είναι μιαν άλλη κουβέντα.

School Bag And Cap, Tanmay Singh, Drawing - Pencil On Paper

Την πρώτη μέρα στη σχολή, δεν είχαμε ιδέα. Και να γιατί ήταν τα καλύτερά μας χρόνια: γιατί δεν υποψιαζόμασταν καν τι είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. Κι από την άλλη, δεν υποψιαζόμασταν ότι κάθε λευκή σελίδα έχει ήδη πάνω σχέδια και περιγράμματα με αόρατη μελάνη. Ότι υπάρχει η πιθανότητα κρυφές και φανερές διαγραμμίσεις να στέκονται εμπόδιο στο να γίνει ο καθένας από μας αυτό που θέλει και είναι ικανός να γίνει. Να, αυτό είναι ένα άγχος που, για όσο χρόνια ακόμα θα μαθαίνεις, θα έχει νόημα να κουβαλάς.

Υ.Γ.: Ακόμα έχω αυτή την Jansport. Μεγάλο πράγμα τα εφόδια. Σκυλιά, τριάντα χρόνια εγγύηση. Εμείς πόσα θα αντέξουμε.

In Vitro

Ρίξαμε τον καθρέφτη στο πάτωμα, σε μια προσπάθεια να ψαρέψουμε προθέσεις.
Ελπίδες, όνειρα και διδαχές.
Σε μια απόπειρα βουτιάς στα αχαρτογράφητα νερά μας,
κι από τα κομμάτια
χίλια κι ένα, να συνθέσουμε ένα
βιτρώ σαν κινέζικο τάνγκραμ,
για ένα φως
για μια διάθλαση
στα χρώματα της λίμνης του καθρέφτη
έξω τα ναυάγια,
έξω τα πνιγμένα παιδιά,
έξω τα καράβια με τον δυναμίτη

Εξώπορτα

Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου
Ρίχνω ένα γρήγορο βλέμμα στην εξώπορτα
Ανοιχτή σημαίνει ότι τίποτα δεν μας συνέβη
Αν τη βρω κλειστή, μπορεί και να σκεφτώ πως
κάποιος διέρρηξε την μοναξιά μου
Και έσυρε αργά από ενοχές το πόμολο στην έξοδο



Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκα στη διαδικασία να το φιλτράρω καν. Έφτιαξα μόνο την εικόνα ενός τίμιου διαρρήκτη που μπαίνει σε ένα ανοιχτό σπίτι τη νύχτα κι από ενοχές για το έγκλημά του κλείνει την πόρτα πίσω του φεύγοντας. Σαν να θέλει να προστατεύσει τα θύματά του.
Οπότε, η μοναξιά (σε επίπεδο επικοινωνίας, γιατί ο ομιλών αναφέρεται σε πρώτο πληθυντικό) έχει σπάσει από την ανθρώπινη χειρονομία του διαρρήκτη. Να μια προτεινόμενη ανάγνωση... :)

Μπαρούτι

Κάποιοι άνθρωποι ξεχωρίζουν στη μυρουδιά
Οι μέθυσοι στο αστικό λεωφορείο
Οι ανάπηροι στον πεζόδρομο
Οι φθονούντες από την οσμή ενός πτώματος σε προχωρημένη σήψη
Η ενηλικίωση έρχεται από την απομυθοποίηση των φαντασιώσεων
με μια σφαίρα στο κεφάλι
Και την κατάσταση παρούσα να κρατάει το όπλο
Ειδάλλως αν το θάψεις στα θεμέλια μιας βίαιης ενηλικίωσης,
θα φυτρώνει χωρίς να ανθίζει

Ελπίδα και οργή

Πόση ώρα χρειάζεται το αίμα να κρυώσει, μπορεί να μας πει κάποιος ειδικός; Ας μιλήσουμε, ας μιλήσουν ειδήμονες και συνδαιτυμόνες, επιστάτες της ψυχής και υπάλληλοι υπουργείων άνευ αντικειμένου. Πόση ώρα μετά η οργή κοπάζει, πόσο θέλει το ιστορικό κάθε αδικοχαμένου (λες και υπάρχει δικαιοχαμένος) για να μετεμψυχωθεί σε ρεπορτάζ πρώτης γραμμής;

Reena Spaulings, "Money Painting (50 Euro)", 2005, Mixed media σε καμβά

Η ηχώ του Συντάγματος είναι γνωστή και είναι ακόμα γεμάτη από χέρια στον αέρα, βήματα και παραστάσεις. Είναι εκεί όπου οι αντιστάσεις εκμηδενίζονται, και το κουράγιο ενός "υπομονή" γίνεται πέτρα που πετάει, σκοινί που στήνεται επιδεικτικά στην Αμαλίας, και άλλοτε σκοινί και πέτρα μαζί, δεμένα στα λυγισμένα γόνατα των αδύναμων της κοινωνίας.

Ό,τι και να κάνουν, μια άλλη αλήθεια είναι με το μέρος μας. Οι συνεπιβάτες τού ΜΕΤΡΟ δεν είδαν το όπλο στο παλτό του, οι συμβασιούχοι του ΕΚΑΒ δεν βρήκαν το σώμα του χτυπημένο, το άγαλμα του Αγνώστου Πολίτη δεν άκουσε την κραυγή του. Κανείς δεν πρόσεξε την παράνομη αγωνία του όταν ανέβαινε τα σκαλάκια. Όλα αυτά δεν συνέβησαν. Είναι ανθρώπινο να αναζητούμε το τραγικό, όμως η κοινωνία μας δεν είναι ανθρώπινη.

Δεν είναι τραγικός ο χαμός κανενός ανθρώπου από την απελπισία του για χρέη. Δεν είναι θλιβερή η μετανάστευση των νέων στις χώρες της Ευρώπης, με διαφημιζόμενες διαδικασίες εξπρές. Ένα παιδί που πεθαίνει κρατώντας σαν νεκροτάμπελο φαντάρου το εξιτήριο του Ευαγγελισμού δεν περιγράφει το δράμα μιας οικογένειας για έναν γιο χαμένο στα ναρκωτικά. Όλα αυτά είναι πόνος, ντροπή, συντριβή. Είναι ένα "εσύ" που δεν υπάρχει πια, ένα "γιατί;" με φτερά αγγέλου. Είναι στάχτες αγάπης, φιλίας, οικογένειας, σκορπισμένες σε ωκεανούς δακρύων, τιμητικά.

Μα είναι, ήδη, θυμός. Είναι, πάνω κάτω, η ανθρώπινη Ιστορία, μία διαρκής διαπάλη που σημαδεύεται κυρίως από πολιτικές δολοφονίες εκείνων για τους οποίους φτιάχτηκε η πολιτική: Της ελευθερίας των δεκαέξι που φιμώθηκε. Της κοινωνικής απαίτησης να μεγαλώσεις και να μεγαλουργήσεις στον τόπο που σε γέννησε. Του δικαιώματος μιας τελευταίας στιγμής χωρίς τον φόβο της τελευταίας στιγμής.

Θυμηθείτε: Η ελπίδα είναι ζωσμένη με οργή. Οργή. Οργή. Οργή. Κι ελπίδα.

My shoes - Τα παπούτσια μου

(washing my hands with a fragrance of notes)
Δεν είναι μετάφραση, είναι απλώς ένα παιδί που γεννήθηκε από δύο μάνες
...κβαντικό

My shoes are vessels And ships, and ice-brakers My shoes are carpets of magic Under their suggestions I run, I kick, I dance, I walk at your left hand, holding your left hand, I walk slowly, 'cause then I don't have to run, or kick, or dance My shoes are pittiful, without me they're nothing but empty vessels, and ships, and ice-breakers. But they are great guys, and they take me with them when they come to meet you. And you walk on them, and other times you run, or dance -even if you have years to dance-. Over there -enough- I start to feel That I'm not either an empty vessel, or a ship, or an ice-breaker. When you dance on my shoes

Τα παπούτσια μου είναι βάζα Και καράβια, και παγοθραυστικά Τα παπούτσια μου είναι χαλιά μαγικά Κάτω από τις υποδείξεις τους Τρέχω, κλωτσάω, χορεύω Περπατώ στο αριστερό σου χέρι Κρατώντας το αριστερό σου χέρι Περπατάω αργά, μιας και δεν χρειάζεται πια να τρέχω, να κλωτσάω, ή να χορεύω Τα παπούτσια μου είναι για λύπηση Χωρίς εμένα δεν είναι τίποτα παρά άδεια δοχεία, και πλοία, και παγοθραυστικά. Είναι, όμως, καλά παιδιά, και με παίρνουν μαζί τους όταν έρχονται να σε συναντήσουν. Και περπατάς πάνω τους, κι άλλοτε τρέχεις, ή χορεύεις -κι ας έχεις χρόνια να χορέψεις-. Εκεί πάνω -φτάνει- αρχίζω να νιώθω Πως δεν είμαι ούτε άδειο δοχείο, ούτε πλοίο, ούτε παγοθραυστικό. Όταν πάνω στα παπούτσια μου χορεύεις.

Δεν ήμουν εγώ

Για μια φράση του Κώστα Αξελού

Δεν ήμουν εγώ
Αλήθεια σας λέω, δεν ήμουν εγώ
Δεν φόρεσα ποτέ αυτή τη μάσκα
Δεν φόρεσα ποτέ αυτό το πρόσωπο
Εγώ δεν γεννήθηκα παρά μόνο αργότερα,
έφηβος, σπουδαστής, ταξιδευτής

Μα 'σεις το 'χετε πάρει κιόλας απόφαση
Αφού σας είπα, δεν ήμουν εγώ
Πως θα μπορούσα άλλωστε να αναλάβω τέτοια δέσμευση απέναντί σας,
την υποχρέωση να τελώ πράξεις εναντίον;
Εσάς, όμως, τίποτα δεν σας εμποδίζει
Μπορείτε κάλλιστα να σκοτώσετε το ποιόν μου,
την ταυτότητά μου, ακόμη -ορίστε!- να κάψετε
όλη μου την βιβλιοθήκη με τα γραφτά,
και τα τραγούδια

Όμως αναλάβετε την ευθύνη να γνωρίζετε ότι
δεν θα σκοτώσετε ποτέ το ποιείν μου
Δεν υπάρχει τρόπος κανείς να με κάνετε λιγότερο
για τους ανθρώπους που μίλησα
και με βάρυναν με την αγάπη τους

Ας είναι, λοιπόν, έχετε κάθε δικαίωμα στην προσπάθεια
Δείτε και μόνοι σας, ολομόναχοι
Δεν υπήρξα ποτέ αυτός που ζητάτε
Αλήθεια σας λέω, εγώ δεν υπήρξα

Πριν το τέλος

Δεν μπορώ να σταματήσω να ζω
επειδή κάποιο γράμμα θα είναι το τελευταίο
δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω
επειδή κάποιο τραγούδι θα είναι το τελευταίο
δεν μπορώ να σταματήσω να τραγουδώ
επειδή κάποια ανάσα θα είναι η τελευταία
να σταματήσω τα φιλιά
επειδή κάποια αγκαλιά θα είναι η τελευταία
δεν μπορώ να σταματήσω να σε νιώθω
επειδή κάποτε δεν θα μπορώ να σε νιώθω,
ούτε να αφουγκραστώ την ανάσα σου τη νύχτα
(λίγο βαριά, συνήθως, από την κούραση)

επειδή δεν υπάρχουν τρόποι
δεν σημαίνει ότι εμείς θα διακόψουμε την αναζήτηση,
επειδή δεν φθάνει η εναλλαγή
δεν συνεπάγεται ότι εμείς θα αμελούμε να την προκαλούμε,
μιας και τίποτα δεν μοιάζει να αλλάζει
τίποτα δεν θα μας σταματήσει να αλλάξουμε εμείς,

μιας και δεν μπορώ να σταματήσω να σε φιλάω,
δεν μπορώ να σταματήσω να σου τραγουδάω,
μιας και δεν μπορώ να σταματήσω να σε νιώθω,
ούτε να σου γράφω γράμματα όπως αυτό,
επειδή δεν μπορώ να σταματήσω να ζω.

Αγκαλιά

Συνέχεια του Μοναξιά, για όσους τη γνώρισαν

..			.
					.				.
		.					.				.
			.
.					.		.			.
		.			.			.
	.					.					.
			.					.
	.				.				.
							.
.			.		.			.

.		.		.	.				.
	.			.				.			.

Μοναξιά

Σε αυτόν που ακόμα δεν την ξέρει

.

Ένσημα

Και μετά μου λες
να μην σκέφτομαι το άρωμα της γυναίκας του εργάτη
που γυρίζει αργά
έπειτα από ώρες ολόκληρες
ελευθερίας να πουλάει την ελευθερία του,
εργαλεία οικοδομών και μαρμαρόπλακες.

Μου λες να μην σκέφτομαι τα μάτια του αγοριού του εργάτη
που γυρίζει αργά
Μου λες να του πω
να μην πεθάνει με τον φόβο
ότι όλα του τα έργα,
όλα του τα γεννήματα,
ό,τι του επέτρεψαν να κρατήσει από
τους καρπούς μιας γης που έθρεψε με τον ιδρώτα του
δεν θα γίνουν κτήμα του αίματος και του σπέρματός του
αλλά απόκτημα του εξαγοραστή της ελευθερίας του
αναίμακτα και στεγνά.

Μου λες, τέλος, να μην πω σε κανέναν
πως ο εργάτης ιδρώνει πρωτίστως στην ασφάλεια του κρεβατιού του
τις ίδιες νύχτες που η ανάσα του βαραίνει το κορμί της γυναίκας
τις ίδιες νύχτες που ξεβολεύεται να χωρέσει το μικρό στο μαξιλάρι
πως ιδρώνει πιο πολύ όταν εκεί,
στην ασφάλεια του κρεβατιού του
καταλαβαίνει πως γυρίζει αργά
και όλα τα αργά μαζί
ίσως δεν φτάνουν για να φτιάξουν ένα άλλο μαζί.

Για ένα κόσμο χωρίς ραδιόφωνα

Στο Θωμά Γκόρπα
κι έχουμε δρόμο ακόμα

Raymond Logan - Motorola Aero Vane Radio

Θυμάμαι όταν, στα φοιτητικά, μετακόμισα στη μοναξιά, το ραδιόφωνο δούλευε σκληρότερα από το ημερολόγια του ταξιδιού. Γιατί αν το ένα σχολάει μετά το πρώτο βλέμμα, το ραδιόφωνο είναι σύζυγος πιστός: μαζί ξυπνάει και κοιμάται, σου κάνει συντροφιά, σου φτιάχνει το κέφι, σου μαντάρει την ψυχή, ανοίγει την πόρτα σε ξένους βιαστικούς αλλά τακτικούς επισκέπτας της κουζίνας σου που πασχίζεις να γεμίσεις κατσαρολικά και αναβολή.

Σε μια από τις τελευταίες του μετακομίσεις στα αυτοσχέδια κομοδίνα-καρέκλες, πάσχιζα με κάθε κόλπο να κρατήσω το σήμα σταθερό, αλλά αυτό όλο έπαιζε τα δικά του. Κάποια βράδια, σαν τώρα, το άφηνα να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κανάλια. Προκαλούσα, έτσι, τη συνομιλία μεταξύ αγνώστων, μεταξύ ετερόκλητων και παρωδιογράφων. Ας είναι, φορσέ, όπως η πραγματικότητα.

Εκεί πάνω στην ανισορροπία ηρεμούσα, μιας και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθώ κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Και έτσι, μακριά από όλα, να μπορώ να στοχάζομαι ότι το να μην χρειάζονται ραδιόφωνα πάει να πει ότι ακούμε όλοι μουσική, ότι το να είμαι ελεύθερος να σωπάσω το έξω πηγάζει από το να είμαστε εμείς ελεύθεροι και δυνατοί, τόσο που κάθε στίχος να μην φοβάται να μιλήσει με τον διπλανό του, ακόμα και έτσι, φορσέ, μιας και αν δεν ήτανε φορσέ, τι να τα κάνεις αυτά τα μαραφέτια;

Μια ευγενική επιθυμία

Ελεύθερα σου γράφω, μην φοβάσαι
Το σπίτι αυτό μισώ θανατηφόρα
Τους δρόμους που δεν έχεις περπατήσει
Σεντόνια που δεν έχεις κοιμηθεί,
και διαδρόμους
Και να θυμάσαι, μην περνάς από υπόγειες διαβάσεις
Και μην το μέλλον σου τρομάζει το παρόν.

Τη μέρα που θα ‘ρθεις, θα σου γνωρίσω
Καφέ με τραπεζάκια μαρμαρένια
Τα χρώματα του κήπου και τ’ αρώματα
Πλανήτες και τριαντάφυλλο γλυκό

Το χαμόγελό σου αξίζει τα χιλιόμετρά του.
Να προσέχεις.

Αποφεύγοντας το χαράτσι [Θεατρικό]

Μια παραγωγή για δύσκολες ώρες

Σκηνικά-Κοστούμια: V. Enizelos

Από τον δημιουργό του "Τελευταίου των Τροϊκανών"...

Διεύθ.Φωτογραφίας: Sam Rass

..και τον σεναριογράφο του "Δομημένη Ομολογία"..

Πράξη Β'
σαλόνι

-Καλησπέρα σας. Περάστε.
-Παρακαλώ.
-Καθίστε, να σας φέρω κάτι;
-Όχι, ευχαριστώ, να είστε καλά. Ήρθα ξέρετε για τον φόρο, εε, είδα στις καταστάσεις ότι δεν το έχετε καταβάλει ακόμα.
-Α, μάλιστα! Κι ούτε πρόκειται.. Βλέπετε, η οικία μου θεωρείται χώρος λατρείας, οπότε πρέπει μάλλον να με αφαιρέσετε από τη λίστα.
-Ναι, μα ξέρετε, μπαίνοντας, δεν είδα κανένα θρησκευτικό σύμβολο, τρούλο, ή έστω μία εικόνα κυρία..
-Πατήνη. Δεσποινίς, παρακαλώ, Ζωή Πατήνη.
-Α, μάλιστα.. (το σημειώνει) Πα-τή-νη..
-Κύριε Κλεφτοδήμο, είσθε χριστιανός;
-Α, μα τι λέτε τώρα, παίζουμε με αυτά τα πράγματα;
-Ορθόδοξος;
-Από κολυμβήθρας.
-Λαμπρά.. Ξέρετε, σας πάει η γραβατούλα..
-Χε χε (μπουρτζοβλαχογελάκι), βρίσκετε;
-Μάλιστα.. αλλά και εσείς.. γλυκούλης είστε..
-Ελάτε τώρα, υπερβάλλετε.. νομίζω ότι πάτε να μου την κάνετε!


-Θα έπρεπε να ντρέπεστε. (ξανά στο σορόπι..) Αλλά σας συγχωρώ.. Ελάτε λίγο κατά δω..
-Εε.. εε.. να έρθω, αλλά τι με θέλετε;
-(με χαρακτηρηστική παθιασμένη φωνή) Πολλά σας θέλουμε.. και σε παρακαλώ, στον ενικό..
-Αχ, ελάτε τώρα, τι μου κάνετε.. αχ..
-Μα γιατίι.. δεν μας βλέπει κανένας..
-Εε, πως κυρία Ζωή, Ζωίτσα μου ήθελα να πω! ε πως, μα.. μας βλέπει οο.. (δείχνει πάνω).. οο!!
-Ποιος καλέ;
-Ο Θεός, κυρά Ζωίτσα μου..
-Γιατί καλέ; Είναι πανταχού παρόν;
-Εε, πως Ζωίτσα μου.. αυτό δεν μας λέγανε στο σχολειό;
-(σοβαρεύει κάπως) Ναι, ε; Αυτό μας έλεγαν;
-Εεμ..

-Ουστ, βρε, έξ' απ' το σπίτι μου!
-Ωχ, αχ, τι σμπρώχνεις καλέ!
-Φύγε ρε, όξω! Πανταχού παρών, ε; Ε και δω τόπος λατρείας είναι, άντε να χαθείς!
-Αχ, μη, μη καλέ..!!

ΑΥΛΑΙΑ

#11 - My ego

My ego stands in never asking how does a closed door look like.

Τέχνη, φιλοσοφία και επανάσταση

Λέγεται συχνά πως το ευ ζειν προϋποθέτει την τέχνη της επιβίωσης στην καθημερινότητα. Ως άνθρωπος καλείσαι να παίξεις πολλούς ρόλους για να την βγάλεις καθαρή, φαντάρος και στρατηλάτης, για σένα, για τους άλλους, για να έχεις νόημα στην κοινωνία. Αν σε κόφτει δα και καθόλου.. Κάποια πράγματα είναι πάνω από εμάς, όμως τίποτα δεν μας εμποδίζει να τα φτάσουμε - εξάλλου, μπορεί όλοι να είμαστε στον υπόνομο, όμως κάποιοι στρέφουν το βλέμμα στα αστέρια.

Ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, νιώθει πως ο κόσμος δεν τον χωρεί και αποδρά, εκρήγνυται υπογείως και επαναληπτικώς, σκάβει τα σύννεφα και χτίζει τον δικό του κόσμο, κρατάει ο ίδιος τα πινέλα και τα χρώματα, λύει τις συμβάσεις με το τώρα και το έτσι και ελπίζει να κατακρημνιστεί καιόμενος στη φλόγα του μυαλού του.

Ο φιλόσοφος κυρίως φοβάται· φοβάται ότι μπορεί να μην καταλάβει, να μην δει, μην πέσει σε ατέρμον βρόγχο. Φοβάται ότι θα γίνει -ή ακόμα χειρότερα ότι είναι- μέρος ενός κόσμου που δεν έπλασε ποτέ, νιώθει σαν αυτοκίνητο που θα τρέξει στην εθνική και ίσως χάσει τη στροφή. Και τί χαρά που ώριμος πια από το μεγάλωμα το μυαλού του, σαν μπαλόνι θα γεμίσει ιδέες ζεστές και πανάλαφρες και θα αιωρηθεί λίγο ψηλότερα, ελπίζοντας αβέβαια σε άλλα ερωτηματικά.

Rowan Bovis - Red Atom
oil and acrylic paint on canvas

Για το τέλος, ο αγαπημένος μου: ο ιδανικός και ανάξιος επαναστάτης. Ο φιλόσοφος διαβάζει τον κόσμο, ο καλλιτέχνης, ναι, καμώνει τον δικό του - ο επαναστάτης ξαναφτιάχνει τον δικό μας. Ιδανικός γιατί, αυτοεξόριστος από τον εποικοδόμημα που φυσιολογικά έχτισαν άλλοι για αυτόν, αναλαμβάνει την ευθύνη του και φτιασιδώνει με το καλέμι τον μικρόκοσμό του.. Ο Αναρχικός Τραπεζίτης του Φερνάντο Πεσσόα είναι ένας υπέροχος απελευθερωμένος άνθρωπος ο οποίος μάλιστα ασκεί αξιοζήλευτη κριτική στους συντρόφους, τα τέρατα του κινήματος.. Και τι άχρηστος, σαν το σκυλί που κουνώντας την ουρά του θάβει το κόκκαλο στον κήπο..

Ιδανικός, ακόμα, γιατί ξέρει ότι πρέπει να παραμείνει στο πόστο του, ακόμα και αν όλα γύρω του καταρρέουν, ακόμα και αν σημαίνει ότι πρέπει να μπαίνει στην τάξη με δεκατέσσερα χριστόψωμα στην αγκαλιά. Ανάξιος, δε, καθότι τίποτα στα αλήθεια δεν τον υποχρεώνει να είναι πιο πνευματώδης από την πέτρα του Δαβίδ, πιο σπουδαγμένος από έναν πρωτοετή φοιτητή.. Και είναι ανθρώπινος, καλέ μου, πόσο ανθρώπινος! Κι αυτό γιατί θα θελήσει να πολεμήσει στην αυγή, όταν μπροστά του θα εμφανίζονται μόνο χιλιόμετρα και εμπόδια, όταν η ελπίδα, όχι μόνο δεν θα υπάρχει, αλλά δεν θα την αναζητά καν.

Καταληκτικά, ποια από τις παραπάνω προσωπικότητες φαίνεται να έχουμε περισσότερο ανάγκη; Προσωπικά μιλώντας.. πιστεύω πως όλοι έχουμε ανάγκη να κλεινόμαστε για λίγο στο συννεφάκι μας, μέχρι να ισορροπήσουμε τα μέσα μας και να αναδυθούμε ξανά στην επιφάνεια. Από την άλλη, ας μην ξεχνάμε ότι τρένο δίχως ράγες θα δυσκολευτεί να βρει σταθμό. Πάντα, μα πάντα, όμως, θα είναι εκείνο το υψωμένο χέρι που θα του πρέπει να κάνει την ιδέα και τον μύθο, ιστορία.

Επίμετρο
Και τι ειρωνία! Ένα τραγούδι, για να χαρακτηριστεί revolutionary art, πρέπει να είναι ποιητικά αυθεντικό και ουσιαστικά αληθινό. Και αλίμονο στον επαναστάτη που δεν επανεφεύρει τον τροχό ξαναδιαβάζοντας τον κόσμο!

Πηγές (έμπνευσης)

• Ελευθεροτυπία - Ο αναρχικός τραπεζίτης
• Ναυτίλος του Διαδικτύου: 90. Ο Αναρχικός Τραπεζίτης
• Σφυράκι: Τα ρούχα του αυτοκράτορα
• Νικηφόρος Βρεττάκος - Ποιήματα

προσ/παρα/ανα

Σήκωσε αέρα
Και ξαφνικά, ήρθες

Τα σύννεφα απόψε ονειρεύονται
τις εφτά πληγές του φαραώ
κι εγώ τις δικές σου

Η νύχτα ξεσκονίζει τη μοναξιά μας
Όταν βουλιάζουμε στο κρύο τον Ιούλιο
Σβήνοντας τις οθόνες
Ελευθερώνοντας τα μάτια

Παζαρεύεις τον χρόνο για τον χώρο,
τον δρόμο για την στάση
Είναι τρελός ο δρόμος απόψε, σου λέω

Το φως κλείνει, κι όλα ανάβουν
Το φως κλείνει
Αφήνοντας στο τύμπανο μια λέξη
άλλη μέρα ξημερώνει
στον διαβάτη και τους μελλοθάνατους
Αύριο
Το καράβι φτάνει στο νησάκι

Ποδηλατάδα

Στον Σίσυφο Γενικό

Αν μονάχα μπορούσαμε απόψε..

Αν μπορούσαμε μονάχα απόψε να πλαγιάσουμε
Σε κρεβάτι καμωμένο από λουλούδια
Αν μονάχα απόψε πέφταμε
Σ’ μια αθάνατη μαγεία

Αν μονάχα μπορούσαμε απόψε να γλιστρήσουμε
Στο βαθύ μαύρο νερό
Και να αναπνέουμε..
Να αναπνέουμε..

Τότε θα ‘ρχόταν ένας άγγελος
Με σαν αστεριά φλογερά μάτια
Και θα μας έκρυβε βαθιά
Στη βελουδένια του αγκαλιά

Η βροχή ίσως να έκλαιγε
Καθώς τα πρόσωπά μας θα χάνονταν μακριά
Και η βροχή θα έκλαιγε

Μην το αφήσεις να τελειώσει..


(βασισμένο στο If only tonight we could sleep, των Cure)